Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΖΩΗΣ

Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΖΩΗΣ

 Ο απόστολος Παύλος ενώνει με τη θεολογία του δύο κορυφαία γεγονότα της εν Χριστώ σωτηρίας που αφορούν άμεσα τη συμμετοχή του ανθρώπου στην αιώνια ζωή. Το πρώτο είναι η εις Άδου κάθοδος του Χριστού και το δεύτερο η εις ουρανούς άνοδός Του. Γράφει ότι Αυτός που κατέβηκε στα κατώτερα μέρη της γης (δηλαδή, τον Άδη κατά τον άγιο Φώτιο, η τον θάνατο κατά τον Θεοδώρητο) είναι ο Ίδιος που ανέβηκε στον ουρανό, δηλαδή στο ύψος της Θεϊκής Του αξίας και Πατρικής δόξας. Ο ίδιος Θεός κατέβηκε, ο Υιός του Θεού, αλλά και ο ίδιος Θεός ανέβηκε, δηλαδή, πάλι ο Υιός του Θεού. Με μια όμως διαφορά. Ήλθε ως ασώματος Θεός και έγινε άνθρωπος, αλλά ανήλθε ως Θεάνθρωπος, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο άγιος Θεοδώρητος: <<Ασώματος γάρ κατελθών μετά σώματος ανελήύθεν>>. Εκείνος που έχει ζωή αιώνια κοινωνό της αιωνιότητάς του με το να σαρκωθεί, να σταυρωθεί, να κατέβει στον Άδη, να αναστηθεί και να αναληφθεί στον ουρανό.

Η αιχμαλωσία της αμαρτίας και η απελευθέρωση της χάριτος

 
  Ο Χριστός στον Άδη αιχμαλώτισε την αμαρτία και τα παράγωγα αυτής - δηλαδή τα εφάμαρτα πάθη, τη φθορά και το θάνατο - με τη δύναμη της θεότητάς Του και την αναμαρτησία της σταυρωθείσας ανθρώπινης φ΄ύσης Του. Γι' αυτό <<ούκ είδε διαφθορά>> το πανάγιο σώμα Του. Και με την Ανάστασή Του σφράγισε τη νίκη κατά του θανάτου και της αμαρτίας. Αυτό το αναστημένο σώμα Του που ήταν ενωμένο με τη θεότητά Του, το ανέβασε <<υπέρ άνω των ουρανών>>, δηλαδή, διέσχισε τους ουρανούς, ειδήλθε στα άγια των αγίων, εκεί που μόνο ο Τριαδικός Θεός κατοικεί και κάθισε μαζί με την ανθρώπινη φύση Του εκ δεξιών του Θεού και Πατρός. Εκεί που πάντοτε είναι συγκάθεδρος, όπως ο Ίδιος είπε στην Αρχιερατική Του προσευχή: <<Δόξασόν με σύ, πάτερ, παρά σεαυτώ τη δόξη είχον προ του τον κόσμον είναι παρά σοί>> (Ιω. 17,5). Δεν άφησε κανένα κενό δόξης ασυμπλήρωτο από γης εις ουρανόν και πάνω από κάθε ουρανό. <<Εκάλυψεν ουρανούς η αρετή σου Χριστέ>>, όπως αναφέρει ο προφητάναξ Δαβλιδ.
  Ευρισκόμενος εκεί άνοιξε τον πλούτο των Θείων δωρεών του Αγίου Πνεύματος και έδωσε <<δόματα>>, δηλαδή, χαρίσματα σε όσους τον αποδέχθηκαν ως σωτήρα και λυτρωτή τους. Έδωσε τη χάρη Του που την κρατούσε μακριά από τους ανθρώπους η παρακοή των πρωτοπλάστων και οι αμαρτίες των ανθρώπων.

Τα χαρίσματα και ο σκοπός τους

  Το πρώτο κοινό χάρισμα , το δόμα, που δόθηκε σε όλους τους ανθρώπους που πίστεψαν στον Χριστό είναι η συμμετοχή τους στην αιώνια ζωή <<ίνα πάς ο πιστεύων είς Αυτόν μη απόληται, αλλ' έχη ζωήν αιώνιον>>. Τα άλλα χαρίσματα που δόθηκαν - το αποστολικό, το προφητικό, το ποιμαντικό, το διδακτικό - έχουν ως σκοπό τον καταρτισμό, τη διακονία των πιστών, ώστε να έλθουν σε πλήρη επίγνωση της εν Χριστώ αληθείας, να συμμετέχουν κατά χάριν στην αγιότητα του Θεού. Δεν δόθηκαν ως πρόφαση για εγωισμό και αλαζονεία, αλλά για ευκαιρία διακονίας και αγάπης στα μέλη της Εκκλησίας, ώστε να στηριχθούν στην πίστη, να αυξήσουν την κατά Θεό γνώση τους, να φωτισθούν και να αξιωθούν όσο το δυνατόν πληρέστερης και βαθύτερης κονωνίας τους με τον Θεάνθρωπο Χριστό και την αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού. Να έλθουν σε γνώση τοτ Θεού όχι από την εμπειρία της φυσικής δημιουργίας αλλά, όπως λέει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, <<διά Θείας ελλάμψεως και ενυπόστατου φωτισμού της καρδιάς για την υπερφυσική γνώση του Υιού του Θεού>>. Κάτι που κατορθώνεται ανάλογα με τον καθορισμό μας από τα ψυχικά και σωματικά πάθη. Αυτό εννοεί ο απόστολος Παύλος όταν λέει να φθάσουμε <<είς άνδρα τέλειον, είς μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού>> Να φθάσουμε δηλαδή στο μέτρο εκείνο της γνώσης που η πίστη μας να είναι τόσο βέβαιη ώστε να μην χρειαζόμαστε αποδείξεις, αλλά ο ίδιος ο Κύριος μέσα μας να μας πληροφορεί κατά χάριν για του λόγου το αληθές. Να γίνουμε πνευματικά ώριμοι ώστε να ζούμε αυτό που πιστεύουμε.

Τα μέτρα της γνώσης των ανθρώπων και τα μέτρα της γνώσης του Χριστού

  Ο σύγχρονος άνθρωπος με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας επιδίδεται σε εντατικές και θεαματικές έρευνες τόσο της γης , όσο και του αστρικού διαστήματος. Τα μέτρα της γνώσεως του συνεχώς διευρύνονται ανάλογα με τα επιστημονικά επιτεύγματα. Και τείνει να ωριμάσει όσο το δυνατόν περισσότερο στην κατανόηση του παρόντος κόσμου. Δεν μπορεί όμως να ξεφύγει από τα φυσικά της δημιουργίας ως δώρο Θεού με προοπτική αιωνιότητας.
  Από την άλλη πλευρά ο πιστός άνθρωπος, με τη βοήθεια και το φωτισμό της πίστης, αγωνίζεται να έλθει σε γνώση και εμπειρία του αληθινού Θεού ζώντας τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και παίρνοντας σοφία και γνώση από τους Θεοφόρους πατέρες. Και έρχεται μέσω της Θείας χάριτος σε συνειδητοποίηση της αιώνιας ζωής, ότι δηλαδή υπάρχει και είναι πραγματική. Με άλλα λόγια, με τη δύναμη της πίστης και της Θείας χάριτος έρχεται σε επαφή με τον πνευματικό κόσμο, όπου το αιώνιο και το άγιο συναντώνται στο πρόσωπο του Χριστού και οδηγούν στη γνώση του άπειρου Θεού, της αγίας και αδιαιρέτου Τριάδος. Με τη Θεία αυτή εμπειρία δίνει το ορθό νόημα και στην παρούσα ζωή που είναι καιρός προετοιμασίας για την αιώνια ζωή και μακαριότητα του Τρισυπόστατου Θεού.
  Με άλλα λόγια, τα μέτρα γνώσης της πίστης είναι απείρως μεγαλύτερα και δυνατότερα από τα μέτρα γνώσης της επιστήμης και της τεχνολογίας. Διότι έχουν ως αφετηρία αλλά και ολοκλήρωση το πρόσωπο του Χριστού, που είναι το πλήρωμα της σοφίας και πάσης γνώσης. Ενώ τα μέτρα της φυσικής επιστήμης και έρευνας κινδυνεύουν να επεκταθούν σε λανθασμένες εκτιμήσεις για την προέλευση του κόσμου και του ανθρώπου. Και να παραμερίσουν τον Θεό ως δημιουργό και αιτία του σύμπαντος κόσμου. Αυτή η εκτίμηση αποκαλείται από τον απόστολο Παύλο αδικία. Επειδή, όπως γράφει ο ίδιος, αν και ο Θεός είναι αόρατος, μπορούν όμως να τον δουν μέσα από την έρευνα και την παρατήρηση της δημιουργίας: << Τα γαρ αόρατα από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασιν νοούμενα καθοράται , η τε αυτού δύναμις και θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολογήτους>> (Ρωμ. 1,20). Αν δεν μπορούν να τον δουν μέσα από τη δημιουργία, αυτό οφείλεται στην έλλειψη πίστης, στην απουσία της χάριτος.
  Αυτό όμως το προνόμιο της πίστης και της χάριτος το έχουν τα μέλη της Εκκλησίας. Επειδή γνώρισαν και αποδέχθηκαν οικειοθελώς και τη δύναμη της πίστης και τη δωρεά της χάριτος.

Αρχιμ. Χ.Ν.