Θρῆνος τῆς Κωνσταντινουπόλεως - Δημοτκό

Ἐκείνη ἡ μέρα ἡ σκοτεινή, ἀστραποκαϊμένη

τῆς τρίτης τῆς ἀσβολερῆς, τῆς μαυρογελασμένης,

τῆς θεοκαρβουνόκαυστης, πουμπαρδοχαλασμένης,

ἔχασε μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶν τὴ μάναν,

καὶ τῶν κυρούδων τὰ παιδιὰ ὑπᾶν ἀσβολωμένα, 

δεμένα ἀπὸ τὸ σφόνδυλα ὅλα ἁλυσοδεμένα

δεμένα ἀπὸ τὸν τράχηλον καὶ τὸ οὐαὶ φωνάζουν. 

μὲ τὴν τρομάραν τὴν πολλήν, μὲ θρηνισμὸν καρδίας·

[...]

νὰ πᾶτε ὅλοι κατ᾿ ἐχθρῶν, κατὰ τῶν Μουσουλμάνων, 

καὶ δεῦτε εἰς ἐκδίκησιν, τρέχετε μὴ σταθῆτε,

τὸν Μαχουμέτην σφάξετε, μηδὲν ἀναμελεῖτε,

τὴν πίστιν των τὴν σκυλικὴν νὰ τὴν λακτοπατῆτε.

[...]

ὤ, Κωνσταντῖνε Δράγαζη, κακὴν τύχην ὁποῦ ῾χες,

καὶ τί νὰ λέγω, οὐκ ἠμπορῶ, καὶ τί νὰ γράφω οὐκ οἶδα,

σκοτίζει μου τὸ λογισμὸν ὁ χαλασμὸς τῆς πόλης.