Ο ΤΡΥΓΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ «Θέρος, τρύγος, πόλεμος»
<< Μπαίνω μες στ’ αμπέλι σαν νοικοκυρά.>> Αμέσως άρχιζαν το κόψιμο των σταφυλιών τα οποία τα έρι-χναν στα κοφίνια. Όταν γέμιζαν τα κοφίνια τα έριχναν στις κόφες που βρίσκονταν φορτωμένες στα ζώα. Όταν γέμιζαν οι κόφες τις σκέπαζαν με χράμια για να μη χύνονται τα σταφύλια στους ανηφορικούς δρόμους και οδηγούσαν τα ζώα, συνήθως οι άνδρες στο σπίτι όπου βρισκόταν ο ληνός (πατητήρι).Τα περισσότερα σπίτια είχαν ληνό αφού όλοι στο χωριό είχαν αμπέλια. Κατά τον τρύγο διάλεγαν μερικά σταφύλια για φαγητό, να φιλέψουν γειτόνους που δεν είχαν αμπέλια ή για να κρεμάσουν <<κρεμασταρες >> και να τα φάνε αργότερα, το χειμώνα. Τις <<κρεμαστάρες>> τις έκοβαν με μικρό κομμάτι βέργας για να τις κρεμάσουν απ’ αυτή. Μετά τον τρύγο άρχιζε το πάτημα. Για να πάρει κόκκινο χρώμα το κρασί, αφήνουν το μούστο μαζί με τα τσίπουρα από 12 έως 24 ώρες. Κατόπιν ο μούστος μπαίνει στα βαγένια όπου έριχναν και το ανάλογο ρετσίνι για άρωμα και συντηρητικά. Τα τσίπουρα για να δώσουν όλο το κρασί τα τσιφιλιάζουν δηλ. τα πιέζουν με χειροκίνητο πιεστήριο, την τσιφιλιά. Τσιφιλιά είχε ο μπάρπα – Γιώργης Αποστολόπουλος ( Μπουρπουτσέλος ). Τη δουλειά αυτή συνέχισε ο γιος του ο Βαγγέλης. Τα τσίπουρα τα απόσταζαν κι έβγαζαν το ρακί (τσίπουρο) Αποστακτήρες ( καζάνια ) είχαν ο Παπα – Γιώργης και ο Τασιούλης ο Τούντας. Η εργασία αυτή γινόταν στα κρυφά γιατί είναι παράνομη πράξη. Με το μούστο έφτιαχναν μουσταλευριά, μουστοκούλουρα, σουτζούκια (μουσταλευριά και καρύδι ), πετιμέζι. Μόνο όσοι έζησαν όλα αυτά μπορούν να τα θυμούνται με νοσταλγία.Περασμένες και αξέχαστες στιγμές.
Βασίλης Δρακόπουλος (Τρίπολη) Εκπαιδευτικός
Πηγή: http://www.syllogos-lyssareas.gr/
ΚΑΙ Η
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....



Δεν υπάρχουν σχόλια